دانش‌جوی حرف‌دار

آن‌چه می‌فهمم، می‌نویسم

دانش‌جوی حرف‌دار

آن‌چه می‌فهمم، می‌نویسم

الفت شبهایخوش را روزگار ازما گرفت/ای خوشا روزی که باهم روزگاری داشتیم

شهریور ماه 1392، زمانی که تنها چند روز از سومین ترم تحصیل ما در علوم‌سیاسیِ دانشگاه امام صادق(ع) گذشته بود، "هم‌اتاقی‌های امسالِ من" را نوشتم. اتاقی که با مهر و محبت و مروت شکل گرفته و در یکی از بهترین و خوش‌منظره‌ترین اتاق‌های مجوعه‌ی اقامتگاه‌ دانشگاه واقع شده بود(است). من، حاج احسان عزیز،دادش حامد گل، علی آقای بامرام و آقا حسین. ما 5 نفر اعضای اتاقی بودیم که به برکت دارو‌های گیاهی احسان‌خان و عکس شهید چراغی که اتاق 222 به نام ایشان مزین بود، بین بچه‌ها به عطاری شهید چراغی معروف شده بود. الحق و الانصاف اتاق ما بین دیگر اتاق‌های هم دوره‌ای‌ها، شادترین و یکدست‌ترین اتاق بود. بگذریم از این که شرایط به‌نحوی پیش رفت که به ناچار، حسین از ترکیب ما جدا شد و رفت، ولی ما چندماه بعد از عید را هم که بدون او بودیم، با او بودیم؛ رفتنی که حتی در ظاهر اتاق هم تأثیر زیادی داشت.

 حدود 10 ماه زندگی ما در این اتاق، هفته پیش چنین روزهایی تمام شد. ما ماندیم و خاطراتی بسیار شیرین و طبیعتا گاهی تلخ با در و دیوار این اتاق، روزهای آخری که مشغول جمع‌وجور کردن وسایل برای تحویل به انبار بودیم، اصلا روزهای خوبی نبودند...

سال آینده من و حامد و احسان با محمدرضا و امیرحسین، دو هم‌اتاقیِ جدید خواهیم بود. علی در اتاق دیگری است و حسین هم در همان ترکیبی که بعد از عید به آن‌ وارد شد.

و اما؛ امثال (امسال) که قدری تجربه‌ی ما در دانشگاه بیشتر بود، به وضوح برایم قابل درک بود که زندگی این‌روزهای دانشجویی ما در خوابگاه‌های مجردی، کوچک‌شده‌ی بخش‌های بسیاری از زندگی جدی‌تر ما در اجتماع در آینده‌ای نه چندان دور است. همین تجربه‌ی کوچک لحظات سختی داشت و تجربه‌هایی سنگین. بماند که چقدر تصمیماتمان درست بود و چقدرش نادرست.

باشد که سال آینده،روزهایی شیرین‌تر و مفیدتر در اتاق 4در4مان داشته باشیم.

پ.ن۱: نوشته‌های این روزها، حاصل نشخوارهای خودم با خودم در زوایا و خفایای ذهنم است...
پ.ن۲: این نوشته‌ها خیلی مفصل‎ترند، ولی بیش از این مقدارش، قابل نشر نیستند...

پ.ن۳: در این روزهای عزیز ماه مبارک رمضان، دعایمان کنید...

پ.ن۴: شعر بالا را از کامنت(نظر) خصوصی حسین برداشته‌ام. حسین جان، اگر این‌جا را میخوانی وشاعرش را میشناسی، بگو بی‌زحمت...

مدت زیادی، حدود 10 ماه، با تعدادی از هم‌دوره‌ای‌ها، مشغول پروژه‌ای بودیم. چه همان روزهای اول که 4 نفر بودیم، چه حالا که 8  9 نفر شده‌ایم. در طول این مدت تلاش ما این بود که کاری بکنیم که دیگران نکرده‌اند. هیچ دوست نداشتیم که خروجی این همه فعالیت و تلاش با شکستی سنگین مواجه شود. اما شد! بماند که چه حرف‌های ناگفته‌ای برای من مانده ‌است و من همه‌ را نوشته‌ام و دارم. شاید روزی هرکدام را به مخاطبش دادم.

این مدت فعالیت واقعا سنگین و نتیجه‌ای که در اولین مرحله بدست آمد، برای ما (شاید هم برای من) درس‌ها و عبرت‌های زیادی داشت. در این دو هفته پس از آن روز شیرینِ تلخ، ساعات زیادی به فکر و بررسی این مدت و این کار پرداختم. چیزهایی دستگیرم شد که خلاصه‌اش را برای خودم این‌جا می‌نویسم که بماند. شاید به درد کسی هم خورد!تلاش

1-     توکل به معنی واقعی کلمه، همیشه نجات دهنده است!

2-     شاید چیزی را که به وضوح فکر می‌کنم صحیح‌ترین است و حتی شواهد هم همین را نشان می‌دهد، قدری بعدتر بفهمم غلط‌ترین است!

3-     همیشه تلاش زیاد من، به معنی درست تلاش کردن من نیست!

4-     بهتر است یک بزرگترِ دلسوزِ راه‌رفته، حواسش به من و کارم باشد!

5-     حفظ ارتباط‌ها بایستی برایم خیلی مهم‌تر از چیزی باشد که الآن هست؛ کار اگر نشد، نشد. ولی رفاقت اگر پرید، پرید!

6-     هرکسی را بهر کاری ساختند!

7-     همیشه یکتا (به معنی خاص و متمایزِ منفی آن) خوب نیست. گاهی وقت‌ها باید همرنگ جماعت بشوم!

8-     هنر، رساندن هر دو هندوانه به مقصد است؛ نه یکی را فدای دیگری کردن!

9-     از 9 تا 21 آن قابل بیان در این وب‌نوشت نیست و بهتر است در همین برگه‌ی روبرو، بماند...

علی‌ای‌حال، در گوشه‌ی دلم خوشحالم که تلاشم را کردم، اما ناراحتم که چرا درست تلاش نکردم و ناراحتیِ من قوی‌تر است. از آن روز به بعد نظم نوینی بر زندگی، کار و تلاش من حاکم شد. بر حسب تجربه هم، وقت مفصلی را گذاشتم تا در حد وسع خودم یقین پیدا کنم که این بار درست‌تر از قبل، نه درستِ درست، در حال حرکتم.

همین!

بچه‌تر که بودیم، روز مادر، دامن مامان ر می‌گرفتیم و اصرار می‌کردیم که بگوید چه می‌خواهد تا ما برایش تهیه کنیم. حتی یادم هست که یک بار مصمم شده‌بودم همان دستبند طلایی را برایش بگیرم که گم شده‌بود وقتی هم که به بقیه گفتم و همه خندیدند ناراحت شدم. بزرگ‌تر که شدم، فهمیدم حکایت این حرف‌ها نیست. مامان هر چیزی را هم که نیاز داشته باشد، هیچ‌وقت نمی‌گوید لازم دارد. حتی یک جایی فکر کردم که مامان دوست ندارد روز مادر چیزی را به او هدیه کنیم. برای همین چند سالی مدام بین سال بی‌بهانه برایش کادو خریدم و هدیه دادم و روز مادر با گل به خانه رفتم. مامان می‌خندید. چه آن وقت‌هایی که سرم را روی دامنش می‌گذاشتم و می‌پرسیدم چه لازم دارد، چه بعدتر که هدیه برایش نخریدم و چه چند سال اخیر که دنبال فرصت بودیم که همه‌ی ما بچه‌ها دور هم جمع شویم و یک کادوی جمعی به مامان هدیه بدهیم. هیج روزی از این چند سال لبخند از روی لب‌هاش محو نشده بود.
امشب که زنگ زدم و گفتم «مامان امشب شب عیده، ولی فردا روز مادر نیست. تا شما. نباشی روز مادر نمیشه» مامان صدایش لرزید و من داخل تاریکی اتاق، دستم را گذاشتم روی متکای کوچک روی تخت دو نفره‌ای که گوشه‌ی اتاق کز کرده بود و چشم‌هایم را بستم و خیال کردم سرم روی دامن مامان است... بدون هیچ حرف، بدون هیچ فکر هدیه. 
بدون هیچ 
لبــــ     خند...

منبع: به زودی...

گریه تجلی آن اشتیاق بی انتهایی است که روح را به دیار جاودانگی و لقای خداوند پیوند می دهد و اشک آب رحمتی است که همه تیرگی ها را از سینه می شوید و دل را به عین صفا که فطرت توحیدی عالم باشد اتصال می بخشد .

مرتضی آوینی

کتاب گلبرگ‌های زندگی، جلد اولجلد کتاب گلبرگ‌های زندگی جلد 1

مشخصات کتاب:

گلبرگ زندگی، مجموعه‌ی گفتگوی تلویزیونی ازدواج در شبکه سه سیما
دهنوی،حسین / نشر خادم الرضا/ شابک: 97896425904
(کتاب جعبه اطلاعات کتاب‌شناختی ندارد. طبعاً شماره کتاب‌شناسی ملی و فیپا هم ندارد. احتمالاً از جمله کتاب‌های منتشرشده به سبک هیئتی است!)

صدای حسین دهنوی برای من صدای آشنایی است. ظهرهای پنجشنبه روزهایی که خانه بودم و بحث‌هایش راجع به ازدواج که تا همین چند سال برایم بسیار بیگانه می‌نمود. اما الآن نشسته‌ام پای حرفش و یک جلدش را خوانده‌ام. آدم دانایی به نظر می‌رسد. اقلش این است که در آثار غربیان هم سیری داشته است.

خواندن کتاب، یک روز و نیم تفریحی بیشتر به طول نینجامید. آن هم روز چهارشنبه و پنجشنبه منتهی به آزمون میان ترم قواعد عربی 4! کتاب 235 صفحه است و اکثر مطالب هم مفید به نظر می‌رسد.

از سخن ناشر و اینها که بگذریم، بحث ضرورت ازدواج را نسبتاً خوب بازکرده است. بحث انگیزه‌های ازدواج جا دارد که بازتر بشود، چرا که بسیاری از جوانان قدرت خروج از این مرحله را ندارند. بهتر است یک چرخه‌ی مفروضی طراحی شود که من جوان بتوانم پس از طی مراحل آن چرخه به این نتیجه برسم که آمادگی ازدواج را دارم یا نه!البته نه دقیق و قطعی، حدودی و راهنما.

مدت‌ زیادی است که می‌خواستم مطلبی در مورد نظرسنجی‌هایی که در مورد نام خلیج فارس صورت می‌گیرد، بنویسم؛ اما فرصت نمی‌شد. امروز دوست خوبم، سینا احمدی‌نشاط در چرک‌نویسش مطلب کامل و

مفصلی راجع به آن نوشته، این مطلب را با کمی تغییر نگارشی در بخش اول، بازنشر می‌کنم! تا آخر متن را بخوانید و به اطرافینتان هم بگویید.

هشدار . . .برای بار صدم! دو تارنمای ضد ایرانی رأی‌گیری "خلیج‌فارس یا خلیج***ی" و "کدامین خلیج"، و دشمن ورزی با ایران و ایرانیان و به رأی گذاشتن نام تاریخی و رسمی "خلیج‌فارس" است.

http://www.persianorarabiangulf dot com/ - و - http://whichgulf dot com/

در ماه مه ۲۰۱۰ یک تارنمای ضد ایرانی بنام "خلیج‌فارس یا خلیج***ی" راه‌اندازی شد که نام خلیج‌فارس را زیر پرسش برده و آن را به رأی‌گیری گذاشت که ما به همه هشدار دادیم که از آن دوری جویند؛ ولی متأسفانه هشدارهای ما بی‌اثر بوده و بسیاری از هم میهنان فریب آنان را خورده و در رأی‌گیری شرکت کرده‌اند!


از آن زمان تاکنون این تارنما ادعا می‌کند که بالای ۲.۴ میلیون نفر در رأی‌گیری شرکت کرده‌اند.

 اکنون پرسش‌های که بایستی از خودمان پیش از شرکت در این رأی‌گیری بپرسیم:‌

۱. چه کسانی پشت پرده این تارنمای رأی‌گیری هستند و اعتبارشان چیست؟

۲. برای چه منظور و هدفی این تارنما را راه‌اندازی کرده‌اند؟

۳. این تارنما نهایتاً چه چیزی را می‌خواهد ثابت کند؟‌

۴. آیا این نام‌گذاری در سازمان ملل مطرح‌شده یا زیر سؤال رفته است که اکنون برای حل این سردرگمی با رأی‌گیری جامعه جهانی نیاز دارند؟

۵. آیا ما ایرانیان آن اندازه بی‌فکر و ناچیز شده‌ایم که به جای تثبیت شواهد و مدارک به تارنمایی برای رأی‌گیری بسنده کنیم که هر که بیشتر نظر داد، خلیج‌فارس از آن او می‌شود؟

شوربختانه بسیاری از هم میهنان از روی احساسات و عجولانه، بدون اینکه هیچ بررسی یا کندو کاوی پیش از شرکت در رأی‌گیری بکنند و دریابند که چه کسانی پشت پرده این سایت می‌باشند، نخست چشم‌بسته رأی داده و سپس دوستان خود را نیز دعوت به شرکت می‌کنند؛ که دوستانشان نیز به نوبه خود و به همان روش چشم و گوش بسته دنباله روی کرده و بدون هیچ آگاهی در رأی‌گیری شرکت میجویند.

ناگفته نماند که دشمنانی در لباس دوست که در فیس‌بوک برای خود نام ایرانی برگزیده‌اند و ادعای ایرانی بودن دارند، ما را دعوت به شرکت در رأی‌گیری می‌کنند و برای برانگیختن احساسات ملی ما به دروغ اعلام می‌کنند "رأی‌گیری از سوی گوگل است" و یا "نام خلیج‌فارس در خطر است اگر شرکت نکنید" و امثال آن، که ما بایستی هشیار بوده و بیاد داشته باشیم، که اگر "سگی در اسطبل زاده شود، دلیل بر آن نیست که یک اسب نجیب باشد" ، و اگر کسی نام ایرانی بر خود می‌نهند و ادعای ایرانی بودن کند، دلیل بر ایرانی بودنش نیست.

و اما حقایق در مورد این سایت!‌ این سایت در کنار وب‌گاه‌های دیگری همچون:

بسم الله الرحمن الرحیم

بارالهی؛ 

 امسال را خاص‌ترین سال عمرمان قرار بده!

آمین

آنکه باید معنای خاص را بفهمد، می‌فهمد.

اولین همایش جامعه و فضای مجازی، یکشنبه هفته گذشته در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد. در کنار این همایش، دو پنل تخصصی و دو کارگاه هم برگزار شد.

تجربه‌ام به عنوان دانشجویی که برای بار اول در یک همایش علمی-تخصصی حضور داشت را می‌نویسم تا هم برای خودم بماند، و هم اگر به درد دیگری خورد، دعایم کند.

شروع همایش مثل اکثر برنامه‌های کشور، با تأخیر شروع شد. در برنامه‌ زمان‌بندی ارائه‌شده، زمان‌ها بسیار دقیق بود که البته رعایت نشد و کلیت برنامه‌ها 20دقیقه‌ای تأخیر داشتند. پس از پخش کلیپ و سخنرانی فلان وزیر و رئیس و دبیر فلان و بلان که همه‌اش جزء تشکرهای خشک و خالی از در و دیوار و سررفتن حوصله حاضرین، ثمری نداشت، نوبت به ارائه مقالات رسید.

مقاله اول با عنوان "بررسی اعتماد کاربران در فضای مجازی" به هدایت دکتر مسعود کوثری و همکاری و ارائه خانم فرشته محمد زاده، دانشجوی ارشد پژوهشگری اجتماعی دانشگاه تهران که استاد راهنمای پایان‌نامه ایشان هم، جناب دکتر سعید رضا عاملی هستند، ارائه شد.مقاله‌ای که برایم بسیار جالب بوده و هست و حتی چند کتاب را به برنامه مطالعاتی من افزود. از بقیه‌ی مقالات مطلب خاصی مدنظر من نمانده‌است.

در زمینه‌ی اینترنت و فناوری اطلاعات، امسال، هم اتفاقات خوبی در دانشگاه رخ داده و هم اتفاقات بد.

از جمله‌ی تغییراتی که بحمدلله در مراحل آخر هست و به زودی  رونمایی خواهدشد، نسخه جدید سایت دانشگاه هست. هرچند به این نسخه هم می‌شه اشکالاتی وارد کرد، اما همین که سایت فعلی که جز شرمندگی، چیزی برای دانشگاه نداره، کنار گذاشته می‌شه، باز خودش جای شکر داره.

اتفاق خیلی‌خوب بعدی، اینترنت‌دار شدن تمام اقامت‌گاه(خواب‌گاه)ها بود که به گفته مدیرکل کتابخانه و مرکز اطلاع‌رسانی دانشگاه، با نصب 40 access point جدید، همه‌ی مناطق 22گانه اقامت‌گاه‌ها به صورت کامل اینترنت‌دار(!) شدند. در حالی که تا همین چند هفته پیش، فقط بعضی از بلوک‌ها به صورت کج‌دار و مریض به اینترنت دسترسی داشتند.

اما اتفاق بسیاربد و مضحکی هم که افتاد، اعمال محدودیت حجمی، علاوه بر محدودیت سرعت بود. هرچند مسئولین برای این کار، دلایل خودشون را دارند و تا حدی هم منطقی هست، اما میزان در نظرگرفته‌شده، واقعا کم به نظر میاد. بهتر بود که به دانشجویان کارشناسی حداقل 1GB در هفته اختصاص می‌دادند. بگذریم...

سایت دیداری شنیداری اتفاق خوب دیگری هم که امروز رایانامه‌اش به رایانامه‌ی دانشگاهی ما ارسال شده، آغار به کار پایگاه اینترنتی بخش دیداری و شنیداری دانشگاه به آدرس tv.isu.ac.ir است. کار خوبی که منابع خوبی را منتشر کرده. هرچند خیلی جای کار داره. استفاده از این پایگاه موقعی لذت‌بخش می‌شد که محدودیت سرعت را برای بارگیری از شبکه داخلی دانشگاه برمی‌داشتند. اگر دانشجوی دانشگاه امام‌صادق(ع) هستید، حتما سری به این پایگاه اینترنتی بزنید.